Meedoen is altijd belangrijker dan winnen

Twee weken geleden stonden er 22 enthousiaste Isisianen aan de start van alweer de 54e editie van een legendarisch studentenevenement: de Batavierenrace. Voor velen van jullie zal deze naam weinig zeggen, maar dat maakt het evenement niet minder historisch. Isis doet al jaar en dag mee en dit levert ieder jaar weer goede verhalen op.

Het concept is heel simpel: ieder team loopt in 25 etappes van Nijmegen naar Enschede. Om dit allemaal een beetje in goede banen te leiden, heb je onderweg verschillende “herstarts”, zodat niet over de gehele route verdwaalde studenten aan het hardlopen zijn. Hierdoor heb je drie verschillende ploegen: de nachtploeg, de ochtendploeg en de middagploeg. Als jouw ploeg aan het lopen is, zit je of op Dikke Jeanette of in het busje dat van wisselpunt naar wisselpunt gaat. Je loopt nooit alleen, omdat je altijd mensen op de fiets naast je hebt.

De nacht

De race begon om 21:45 in Nijmegen. Roel mocht de openingsetappe lopen, een mooie 5 kilometer over de campus van Nijmegen. Onder luid gejuich van vele studenten ging Roel als een speer. Lars mocht twee uur later, om 00:00 precies, beginnen met etappe 2. Het feest in Enschede was ondertussen al volop bezig, wat betekende dat Lars voor de start al twee telefoontjes had gekregen van zijn lieve bestuursgenoten. Lang verhaal kort: Lars stond niet nuchter aan de start.

Het parcours bevatte direct wat hoogtemeters, wat voor Julia en Nikolas, die voor het eerst op Dikke Jeanette reden, tot een beetje stress leidde. Toen de helling 10% naar beneden ging, zijn er toch wat voetjes aan de grond geweest. Na Lars mocht Nikolas lopen, waarna Julia aan de beurt was. Nikolas en Julia konden hierna de bus in; Lars bleef op de fiets zitten omdat hij nog een etappe liep.

Jens liep in de nacht de langste afstand en liep ook het snelst van de hele nachtploeg. Lars liep na Jens zijn tweede etappe, wat voor hem persoonlijk een belangrijke etappe was. Dit was dezelfde etappe waarop hij vier jaar geleden fout was gelopen. Dit keer wist hij waar hij op moest letten en liep hij gewoon in één keer goed!

Cas mocht vervolgens de brug in Duitsland over. De laatste twee etappes in de nacht werden gelopen door Nienke en Julia, met Lars nog steeds op de fiets. Voor Nienke was het wel speciaal: ze liep namelijk in het gebied waar ze vandaan komt. Ze heeft ons vermaakt met Achterhoekse verhalen!

Op de tandem was het sowieso wel genieten: het kratje bier dat achterop stond, was bij de finish in Ulft niet meer helemaal vol. Er is bij de herstart nog genoten van een warm drankje en een zalig broodje kaassoufflé.

De ochtend

In Ulft was de eerste herstart. De nachtploeg werd afgelost door de ochtendploeg, waarbij de hoeveelheid slaap wisselend was. Zo zag Michaela er nog fris uit, maar viel Stan al in Ulft terug in slaap. Zevus had effectief 45 minuten slaap geklokt, maar stond toch heel breed te lachen. Hij mocht ook direct beginnen met lopen.

Na Zevus mocht Arthur lopen en hij is tweede in zijn etappe geworden. Het was wel een damesetappe, maar nog steeds. Voor de jury moest de avond ervoor ook laat zijn geworden, want ze hebben Arthur geen straftijd gegeven. Na Arthur mocht Michaela als enige vrouw in de ochtendploeg lopen, waarna we op de 44e plek stonden: de hoogste klassering van de hele race.

Na Michaela ging het echter bergafwaarts. Jorrit liep goed, maar heeft een foutewisselstraf gekregen. We hebben geen foto van de fout van Jorrit, maar wel van Arthur! Deze is hieronder zichtbaar. Daniël liep vervolgens ook goed, maar op een damesetappe, en dit keer werd er wel straftijd opgelegd.

Stan liep daarna het bier uit zijn benen op de langste etappe in de ochtendploeg en Tim en Arthur mochten het afmaken in de vroege ochtend. Arthur liep de laatste etappe met het snelste gemiddelde van de hele ploeg: 15,39 km/u.

De middag

Toen was het tijd voor de middagploeg om het figuurlijke stokje over te nemen. Zij werden ’s ochtends iets frisser wakker door wat extra uurtjes slaap. Toen hun wekker ging, gingen de meeste leden van de nachtploeg net slapen, douchen of een fles Ice drinken.

Nadat Gao in Barchem gestart was, hebben Boris en Marit erg knappe tijden neergezet. Daarna waren respectievelijk Bart, Nils en Annabel aan de beurt, die onderweg nog iets lekkers bij de Grolsch-brouwerij hebben gekregen. Annabel finishte op de Grote Markt in Enschede, waar de twee laatste etappes startten.

Anne en Ivar mochten deze lopen en droegen, zoals gebruikelijk, een mooi schaatspak in het stadion. Onder luide aanmoedigingen trok Ivar nog een bak op de laatste meters, wat toch wel taai was na de hardlooptocht.

Dikke Jeanette

Onze Dikke Jeanette verdient een eigen alinea. Deze blauwe godin, de belichaming van schoonheid, heeft ook dit weekend weer 185 kilometer overleefd. Overigens ging dit niet zonder slag of stoot. Vrijdagavond moesten de remmen nog even provisorisch gerepareerd worden met een schroevendraaier en een tangetje, waarna ze weer “perfect” remde.

Er is wel geconstateerd dat Jeanette een goede beurt nodig heeft, maar wie heeft dat nou niet… Sinds het tegenwoordig niet meer toegestaan is om een tandem mee te nemen in de trein, stonden we zondagochtend wel voor een opgave: Jeanette moest in de bus.

Een wiel eraf, het middelste stuur los en zelfs het spatbord werd verwijderd, maar het is gelukt. Dit was misschien wel de grootste overwinning van het weekend. Er konden wel nog maar maximaal vier mensen mee in de bus…

Het enigma

Zowel op vrijdagavond als op zaterdag zijn er vele potjes flunkybal gespeeld. Hoewel ieder potje leuk is, verdienen sommige wat extra aandacht. Zo zal het potje op zaterdagmiddag niet snel uit mijn geheugen verdwijnen.

Na mijn eerdere nederlaag besloten we twee teamcaptains te kiezen. Arthur en ik waren de gegadigden, die na een potje pispotten teamgenoten mochten kiezen. Braga deed mee, dus mijn eerste keuze moest en zou Arjen zijn. Deze keuze bleek achteraf niet helemaal in mijn voordeel uit te pakken: de eerste bal die Arjens kant op kwam, raakte zijn blikken. Hij heeft niks raak gegooid en heeft geen enkel biertje opgedronken…

Ik moet eerlijk zeggen dat ik mijn blik zelf ook omver heb gelopen. Het mooie aan flunkybal op de Bata is dat iedereen vrij is om welk potje dan ook te joinen. Zo stond er opeens een mysterieuze man bij de groep die graag mee wilde doen.

Het was een man van weinig woorden, maar grote daden. Hij had één karaktereigenschap die hem opvallend genoeg maakte dat ik hem in mijn team verkoos: hij had een peukje vast. Zijn enthousiaste vriendengroep begon ons aan te moedigen aan de zijkant en toen hij zijn eerste bal direct raakte, was de legende compleet.

Overigens heeft hij daarna geen bal meer geraakt, maar dat maakte niet uit. Hij was al bestempeld als cultheld en heeft voor eeuwig een plekje in mijn hart.

Zijn naam: Sjekkie

De tradities

Zoals in de eerste alinea stond, is de Batavierenrace een historisch en legendarisch evenement. Het heeft deze status niet voor niks verdiend, mede dankzij enkele tradities. De vele flunkybalpotjes zijn traditie, maar ook het rennen in schaatspakken zijn dingen die jaarlijks terugkomen.

Daarnaast zoeken de studentenschaatsverenigingen elkaar graag op tijdens dit weekend. Wij stonden gezellig te kamperen naast Lacustris, maar ook Softijs en ELS stonden niet ver bij ons vandaan.

Op zaterdagavond zijn de belangrijkste NSSU-tradities het gezamenlijke diner en het bushokje. In plaats van de gebruikelijke Chinees had de NSSU pizza’s geregeld, tot onvrede van vele Isis-leden.

Op het bushokje zouden vervolgens de trofeeën van de NSSU worden uitgereikt, maar alle trofeeën — de wintercup, zomercup en de gouden schoen voor het snelste Batateam — waren niet aanwezig. Er werden nog wel wat bakken getrokken en liederen gezongen, maar het viel toch wel erg tegen.

Na nog een enkel potje flunkybal om het bier op te maken, werd er tot in de late uurtjes doorgefeest op het festival. De volgende ochtend stond iedereen weer niet heel fris op, waarna het tijd was om in te pakken.

Het resultaat

Laat me beginnen met zeggen dat het bij de Batavierenrace niet gaat om het resultaat. De charme van het evenement zit in alles eromheen: van de camping tot aan het lopen in de nacht. Dat alleen al maakt het de moeite waard om mee te gaan.

Het hele evenement gezamenlijk doen is wat het leuk maakt en geen enkel resultaat maakt dit weekend minder leuk. Echter zouden wij niet Isis zijn als we toch een beetje eergevoel hebben en graag hoog eindigen.

Hoewel iedereen goed gelopen heeft, op zijn of haar eigen niveau de hele etappe heeft uitgelopen en we zonder echt veel penalty’s zijn gebleven, zijn wij dit jaar op een 139e plek geëindigd.

Ik ben even in de cijfers gedoken en hoewel iedereen blij moet zijn met hoe ze gelopen hebben, is deze uitslag de laagste ooit in de Isis-geschiedenis. Voorheen liepen wij als Isis eigenlijk altijd wel heel goed — misschien wel boven ons niveau — maar de laatste paar edities zakken we telkens weer wat plaatsjes.

Voorgaande jaren konden we de schuld nog bij onszelf leggen. Te veel straffen, etappes waarop verkeerd werd gelopen of een te brakke activiteitencommissaris waren legitieme redenen, maar dat was dit jaar niet echt het geval. Op iedere etappe hebben we een goede tijd neergezet.

Waar zouden we geëindigd zijn zonder de twee straffen? Zonder de straffen zouden we uitgekomen zijn op een 88e plaats en hoewel dat een flinke verbetering zou zijn, is dat nog steeds niet superhoog als je het vergelijkt met onderstaande tabel.

Persoonlijk denk ik dat iedereen enorm trots mag zijn op zijn of haar prestatie en moeten we gewoon eerlijk zijn: andere teams waren gewoon veel en veel beter dit jaar.

Bij de Batavierenrace telt één spreuk nog meer dan anders: meedoen is belangrijker dan winnen.

Jaartal	Editie	Klassering
1998	26	28
1999	27	30
2000	28	42
2003	31	44
2004	32	46
2005	33	38
2006	34	16
2007	35	18
2008	36	31
2009	37	79
2011	39	43
2012	40	74
2013	41	47
2015	43	34
2016	44	25
2017	45	40
2018	46	41
2019	47	43
2020	48	79
2022	50	66
2023	51	121
2024	52	132
2026	54	139