Wedstrijdverslag: In het zuiden vol zon

Het laatste weekend van november stond bekend als het Brabantweekend. Voor de oude rotten in onze vereniging is dat een vertrouwd begrip, maar laat het me even uitleggen. Ieder jaar organiseert Isis een wedstrijd voor alle schaatsende studenten. Dit doen we om Eindhoven een beetje op de kaart te zetten en vooral omdat het ontzettend gezellig is. De studentenschaatsvereniging uit Tilburg, Braga, doet dit ook. Samen met onze goede vrienden uit de Kruikenstad organiseren we zo het Brabantweekend: de Braga Sprintcup op zaterdag en op zondag onze eigen wedstrijd.

Het weer was dit weekend in het zuiden niet ideaal. Waar we doorgaans rekenen op veel zon, was het nu vooral regenachtig. Dit betekende in Tilburg veel mist op de baan en in Eindhoven stroef ijs. Maar er was dit weekend één baan in het zuiden van het land waar ze tegenwoordig minder last hebben van de regen…

De baan op hoogte: Geleen. Sinds november is de zuidelijkste baan van Nederland weer open, en tijdens het Brabantweekend stond er meteen een grote wedstrijd gepland: de regiomarathon van Geleen. De eerste wedstrijd op de vernieuwde baan, en voor de liefhebbers van de marathonsport een absolute must go. Zestig rondes beuken op een ijsbaan met een stukje golfplaat erboven: een enerverende ervaring. Dit is goed terug te zien in de aftermovie.

Terug naar de Sprintcup. Op zaterdagavond stonden elf Isisianen aan de start. Eén naam viel op in de startlijst: Nils Bovée. Deze doorgewinterde Isis-veteraan heeft in zijn zeven jaar lange carrière bij Isis maar liefst twaalf afstanden gereden. Voor de gemiddelde schaatser in Isis is dat het aantal dat je in één jaar rijdt… Er viel dus genoeg te zien voor de toeschouwers.

Waren er hoogtepunten? Jazeker! Er zijn in totaal twaalf PR’s gereden. Cas wilde even testen of je goed kon buikschuiven op de 500 meter. Nils en Steven wisselden stuivertje: Steven was sneller op de 100 meter, Nils vervolgens op de 500 meter, en uiteindelijk was Steven weer sneller op de kilometer. Julia en Zevus veroverden beiden de derde plek in het eindklassement bij de C-categorie. Roel wist geen extra punten te scoren voor het SP-klassement, maar was wel heel dichtbij. Met een nieuwe tijd onder de minuut gaat hij die punten dit seizoen vast nog wel ergens pakken.

In de hoogste categorie was er overigens niet heel veel spanning. Hoewel het verschil tussen Colin en de nummer twee dit jaar iets kleiner leek, was na twee afstanden al duidelijk hoe het klassement eruit zou zien. De schrijver van dit artikel wist na honderd meter al dat hij als laatste zou eindigen—was ik maar naar Geleen gegaan.

Na de podiumceremonie op de baan in Tilburg hadden de mannen die in Tilburg bleven slapen niet zoveel haast om naar de scouting te gaan. De reden was simpel: in het café bij de baan was bier, in de scouting niet. Na een korte wedstrijdanalyse en twee (kleine) biertjes gingen we toch richting scouting om te kijken of mensen al de stad in wilden. Binnen was het voor sommigen wel even de ogen uitkijken: flessen wijn, Schrobbelèr, “koffie” en een flinke dosis chaos zorgden voor prachtige taferelen.

Hierna was het tijd om de stad in te gaan. In de Boekaniers was het zoals vanouds erg gezellig, al was het voor Lorenzo (weer) iets té gezellig: hij had de trein (weer) gemist. Waarom precies is onderwerp van discussie, daar waag ik me niet aan, maar feit blijft dat hij gezellig bij Stan in de slaapzak kroop.

De volgende ochtend was goed te merken dat niet iedereen nog van plan was om die avond te rijden. Er kwam een fles prosecco uit een tas tevoorschijn, en zo werden er verrassend lekkere mimosa’s gemaakt. Na een snelle schoonmaakbeurt was het tijd om naar Eindhoven te gaan. In het sportcentrum hebben mensen nog lekker gehangen, genietend van koude Turkse pizza’s. Dat was niet zo gek, want de bestelling van 42 stuks was toch iets te veel voor de kleine keuken.

Bij het inschrijven voor de IUT-teamonderdelen werd al duidelijk wat er op het spel stond: Schrobbelèr. Bij de inschrijftafel werden de punten van de schaatsen en het beschermende materiaal gecontroleerd. Dat eerste bleek bij één iemand niet helemaal op orde, maar omdat die persoon als laatste in de sprinttrein reed, mocht hij van de scheidsrechter gewoon starten.

Onze scheidsrechter, Frans Beks, gaf vooraf nog een korte jurybriefing. Hij moest wel een beetje improviseren toen bleek dat Gao toch niet zo goed Nederlands sprak. De jury heeft de hele wedstrijd verder voortreffelijk gefunctioneerd. Wel bleek dat de doorgaans welbespraakte Lorenzo moeite had met het speakeren. Gelukkig had hij Schrobbelèr én een koffieslaaf naast zich die af en toe wat woorden in zijn oor fluisterde.

Er waren veel mooie treintjes te zien tijdens de wedstrijd, er werd flink geduwd en niemand is in een rit gevallen. Wel was er een fraaie buikschuifpartij van Anne, Amelie en Sarah, die hen de prijs voor de mooiste finish én een preek van Frans opleverde. Roel onderschatte nog even zijn eigen kracht toen hij wegreed van zijn ploeggenoten achter hem, maar gelukkig had Julia genoeg power om het gat te dichten. De Stehmann-trein was onverslaanbaar en pakte de eerste plaats bij de ploegenachtervolging. Verder waren er nog genoeg podiumplekken voor gemengde “LacustrIsis”-teams.

Ik hoop dat iedereen een leuk weekend heeft gehad en ik hoop jullie volgend jaar allemaal weer te zien, aan de start of als vrijwilliger!