Theta triatlon; Wat doet een schaatser hardlopend met 28°C ?

Het evenement

De Eindhovensche Studenten Roeivereniging Thêta is gevestigd aan het Eindhovens Kanaal. Waar normaal veel geroeid wordt en wordt genoten van pils in de kantine (van horen zeggen), werd er nu voor de tiende keer een triatlon georganiseerd. Er is keuze uit een 1/8e-solo, 1/4e-estafette of 1/4e-solo. De belachelijke afstanden van een normale triatlon (3.8km zwemmen, 180km fietsen en 42.195km hardlopen) worden in dit evenement tot een kwart benaderd met 1km zwemmen, 44km fietsen en 10km hardlopen.

De motivatie

Twee vrienden hadden afgelopen herfst hun ambitie uitgesproken om een triatlon te finishen. Ik was ook wel klaar voor een uitdaging en stelde voor om samen mee te doen aan de Thêta triatlon. Met de opening van de inschrijvingen eind maart bleek dat beide waren afgehaakt voor de uitdaging en ik er alleen voor stond.

De voorbereiding

Van tevoren kon ik wel stellen dat fietsen wel goed zou komen. Zwemmen en hardlopen hadden echter wel wat aandacht nodig. Een borstcrawl volhouden voor meer dan 50 meter zonder te verzuipen door ingeademd water of volledig buiten adem te zijn was meer uitzondering dan regel. Na een hoop sessies in het SSCE-zwembad en een keer 1km te doen zag ik het wel goed komen. Mijn hardloopconditie bestond uit twee rondjes inlopen voor het schaatsen en heb ik met hardloop/wandel-interval rondjes opgebouwd. Kort voor de deadline van kosteloos uitschrijven heb ik geprobeerd voor het eerst een 10km te lopen. Dat lukte, dus was het tijd om mijn tijdrithouding te gaan trainen op de fiets. Het slechtste idee dat ik hiervoor had, was de heenreis van wielerkamp gebruiken. De rest van de wielerkamp dagen heb ik met spierpijn rondgereden.

De uitvoering

De dag was daar, maandag 25 mei. Strakblauwe lucht en uitzonderlijk warm met 28°C. Het water was echter nog zo koud dat een wetsuit nodig was. Er waren meerdere heats van vertrekkende zwemmers, toch waren er overal armen en benen en ben ik meerdere keren overzwommen. Recht op je doel afzwemmen bleek ook lastig als er geen lijn op de bodem van het zwembad is. Ik kan je vertellen dat de waterlelies aan de zijkant gezond en sterk geworteld zijn. Eenmaal weer aangekomen bij het vlot maakte ik als “een onstabiele kwal” de overtocht via de botenloods naar de wisselzone. Na een wat langzame verkleedpartij was ik onderweg. Het fietsen ging over een parcours dat 7 keer herhaald moest worden. Ik had mezelf voorgenomen om de eerste ronde rustig aan te doen en aan te voelen hoeveel ik in de rest kon pushen. Met een gemiddelde hartslag van 196 over de eerste ronde zou je kunnen zeggen dat dat niet helemaal volgens plan was. De hitte en het constant inhalen van andere deelnemers hielpen mee om de hartslag hoog te houden. Al mijn ronde tijden waren maar 16 seconden van elkaar verwijderd, dus de inspanningsverdeling was goed. Wel had ik door dat mijn hamstring en kontspier deze tijdrithouding niet zo geweldig vonden. Van fietskleding naar hardloopkleding ging sneller. Met het leeggooien van een bidon water over mijn hoofd kon de lijdensweg beginnen. Overduidelijk nog niet geacclimatiseerd aan de hitte in combinatie met een vastgefietste reet strompelde ik de eerste kilometers door. Na een hoop bekertjes water en natte sponsen (en fles douche van Menno, thanks 😊) begon ik langzaam weer wat normaler te kunnen hardlopen. Na 5 km begon ik mezelf sterk te voelen en kon ik nog een negatieve split van 3 minuten neerzetten richting de finish.

De statistieken

160 deelnemers bij de kwart triatlon, waarvan er 144 (110 heren en 34 dames) zijn gefinisht. Snelste tijd bij de heren was 2:03:31 en bij de dames 2:20:28. De (tussen)tijden van onze Isis deelnemers (Colin, Marijn en Robin):

De spierpijn

Moe maar voldaan ben ik na de finish direct doorgelopen naar het vlot om af te koelen in het water. Schoenen uitdoen ging al lastig. Het water werd ik gedwongen uit te gaan als een aan land komende zeehond. Na twee ijsraketjes heeft Menno mij van het vlot op mijn voeten gehesen om de weg naar huis in te zetten. Een dag later kan ik je vertellen dat uit bed komen interessant was en fietsen nog pijn doet, maar ik verwacht al wel dat ik volgend jaar weer meedoe.