Kalender

Vrijdag 14 december
Clinic Metaforum

Maandag 17 december
Kerst diner

Donderdag 20 december
Foute Kerst-Truien tra...

Donderdag 27 december
Trainingskamp

Dinsdag 8 januari
Introtraining

Contact

E.S.S.V. Isis
O.L. Vrouwestraat 1
5612 AW Eindhoven


IBAN: NL14 INGB 0003 6838 28

Social Media

Trainingsuren

Winter (oktober - maart)
Schaatsen:
Dinsdag 18:30-19:45 uur
Donderdag 18:30-19:45 uur

Zomer (maart - oktober)
Droogtraining:
Dinsdag 18:30-20:00 uur
Studentensportcentrum
Trainers: Martien en Olga

Fietsen:(maart - september)
Donderdag: 18:30-20:30 uur
Locatie: Studentensportcentrum
Trainers: Squadra Veloce

Super Prestige Klassement

Welkom

Welkom bij de Eindhovense Studenten Schaats Vereniging Isis!

Met bijna honderd actieve leden is Isis een erg gezellige vereniging waar in de winter veel geschaatst en in de zomer lekker gefietst en gedroogtraind wordt.

In oktober gaat het schaatsseizoen weer van start en kunnen we weer naar hartenlust schaatsen! Tot dan zullen er zomertrainingen zijn. Nieuwe leden zijn hierbij van harte welkom! Wil je graag een keer mee trainen? Stuur dan een mailtje naar het bestuur, of je kunt natuurlijk ook meteen lid worden!


Kalender

Vr 14 dec Clinic Metaforum
Ma 17 dec Kerst diner
Do 20 dec Foute Kerst-Truien tra...
Do 27 dec Trainingskamp
Di 8 jan Introtraining

Clinic Metaforum: vr 14 dec 11:30 — 14:00

Beste Leden,

Lees meer...


Nieuws

Crisis

za, 01/12/18, 23:46 | Bavo | Wedstrijden | 0 2

Op zaterdag 1 december is er in Groningen een wedstrijd verreden. Er zijn de volgende afstanden gereden: 500m, 1500m. Deelnemers waren: Bavo, Emma, Esmée, Filipe, Hugo, Melvin.

Bekijk de volledige uitslag!

di, 01/05/18, 21:01 | Mannes | Redactioneel | 0 7

Het is alweer bijna drie maanden geleden dat ik het winterse weer van Eindhoven verwisselde voor het zomerse Sydney. De Crisis-redactie vroeg mij om een stukje te schrijven over hoe het aan de andere kant van de wereld is.

Ik ben hier voor een vijf maanden durende stage bij een architectenbureau. Voor degene die het niet weten: ik zit nu in mijn eerste jaar van mijn master Achitecture, Building and Planning in de richting van architectuur en bouwfysica. In principe hoeven we geen stage te lopen, maar het maakt het behalen van de architectentitel en het vinden van werk wel makkelijker na je afstuderen. En daarnaast zat het idee om een half jaar in Australië te wonen al jaren in mijn hoofd. Dus afgelopen augustus was ik begonnen met alles regelen. En het resultaat: een stage bij een architectenkantoor gespecialiseerd in duurzaam ontwerpen in mijn droomstad!

In Sydney wonen is echt totaal anders dan in Eindhoven. Met 5,5 miljoen inwoners is het ook iets groter dan Eindhoven en iets meer toeristisch Ik woon in Surry Hills, een van de oudste wijken hier en beroemd om de restaurantjes, gay fetisj shops en de bijzondere koloniale architectuur. In werkelijkheid betekend dat vooral een half uit elkaar vallend huis met kakkerlakken. Maar die heb je hier overal in tegenstelling tot al die enge beesten waar ze je voor waarschuwen. En verder heb ik wel een prima kamer, leuke huisgenoten en zit ik op loopafstand van het stadscentrum.
Elke ochtend loop ik in een half uurtje naar het hart van het Central Business District voor mijn stage. Het werk dat ik op stage doe is afwisselend, maar niet altijd gericht op ontwerpen. Ik leer vooral veel over de dingen naast het ontwerpen; projectontwikkeling, kosten en omgaan met klanten. Het kantoor delen we met een ander bedrijf van mijn baas dat zich richt op energieberekeningen en energiecertificering. Opvallend is echter dat hier in Australië de eisen aan energiereductie nog erg schraal zijn ten opzichte van Nederland. Aussies zelf zeggen dat het komt doordat ze toch genoeg grondstoffen zelf hebben en de transitie naar duurzame energiebronnen dus nog niet zo belangrijk is. Dat is ook te merken aan de eindeloze hoeveelheid plastic tasjes die je bij winkels krijgt. Ze hebben hier dus nog veel te leren over duurzaamheid.

In de weekenden probeer ik altijd iets nieuws te zien. Mardi Grass, surfkamp, Melbourne, emo/pop-punkfeestje, musea, architectuur, barbecues op het strand en paardenraces zijn een aantal dingen die ik al gedaan heb. Komende twee weken zijn mijn ouders hier ook en dan zal ik ook veel van de natuurparken gaan zien. En in juni ga ik naar Uluru (die beroemde berg) en Alice Springs. En over twee maanden komt Dorus eindelijk!

Hieronder een paar foto's van mij in Sydney. Ik nomineer Steen om een stukje te schrijven over zijn stage


Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Mijn eerste dag in Sydney en meteen een rondleiding gedaan door het Opera House


Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Bovenop de Sydney Harbour Bridge (Pylon Lookout). En wauw wat een uitzicht heb je daar!


Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

En voor mijn huisje (tweede van links)

Lees meer...Verberg

di, 27/11/18, 11:26 | Linda | Bestuur | 0 13

Isis Introkamp 2018

Het introkamp, een weekend dat waarschijnlijk menig Isisiaan bijstaat als een weekend vol met nieuwe gezichten, sterke verhalen, veel bier, een onvergetelijke stap-avond en vooral heel veel lol met elkaar. Dit jaar is precies zo verlopen, al zeggen sommigen dat dit introweekend toch wel meer geëscaleerd is dan de vorigen. Omdat de Isisianen die al vaker zijn mee geweest dit beter kunnen inschatten dan ik, als nieuw lid, daarom dit verslag over het introweekend, zodat je zelf kan bepalen of het inderdaad zo geëscaleerd is. Daarnaast kom je te weten wie er heeft gewonnen met pokeren, welk team het beste kan bar klunen, en wie het meeste geld heeft uitgegeven tijdens het onveilig maken van de stad! En natuurlijk word je bijgepraat over nog veel meer! Het weekend ving aan op vrijdag 16 november op Eindhoven Centraal, waar een grote groep met nog veel grotere tassen zich verzameld had voor het weekend. Naar de nog onbekende plek reisden we in reisgroepjes, allemaal gewapend met een enorme zak pepernoten, die onderweg ook aan hongerige onbekenden werden uitgedeeld. Via de stations Utrecht Centraal en Amersfoort belandden we uiteindelijk op station Enschede, na een reis van maar liefst bijna 3 uur. Daar aangekomen, rond een uur of 9, was het zaak om een OV fiets te bemachtigen om naar de slaap locatie te kunnen afreizen. Helaas bleken de OV fietsen op te zijn, wat betekende dat we met 23 personen en al onze spullen de bus hebben gepakt. Al onze spullen stonde mooi aan de kant en Floris zorgde ervoor dat het niet omviel. Na bocht 1 lag Floris met alle tassen languit op de grond. Toen we bij de halte waren stond er nog een lekkere lange, maar vooral koude avondwandeling op het programma om bij het het scoutinggebouw te komen waar we overnachtten. Daar aangekomen bleek het gebouw te horen bij de studentenscouting vereniging van Enschede, wat betekende dat het ook gebruikt wordt voor de nodige wilde feesten. Isolatie heb je daarbij natuurlijk totaal niet nodig, net zoals een douche en een keuken, die nogal stonken en meer schimmel dan witte tegel lieten zien. Dit kon ons in ieder geval weinig schelen, in één van de twee ruimtes deed de verwarming het namelijk, dus als de kippen zo snel zijn we daar neergeploft op de banken met bier/fris en chips. De avond kon gaan beginnen! Eerst werd er een spel gespeeld waarbij het zaak was zo snel mogelijk de puzzel te maken, alleen had je niet alle puzzelstukjes, maar moest je deze bemachtigen door te ruilen met andere teams. Al snel werd dit stelen, weggrissen, al dan wel niet een half of heel puzzelstuk. Dit leidde tot flink geduw en getrek en een hoop kapotte puzzelstukken, maar uiteindelijk ook tot een winnaar! De avond werd vervolgd met het befaamde barklunen, iets wat ons is uitgelegd en voorgedaan door het 50 ste bestuur. Tafels werden achter elkaar gezet, bekertjes gevuld met bier, en de scheidsrechters werden aangewezen. Onder het felle bewind van Katja, die het startsein gaf door een biertje te atten, ving het barklunen aan en vloog ieder team één voor één over de tafels. Katja was genadeloos en wanneer er ook maar iemand te vroeg van de tafel afsprong, met zijn voeten niet op de tafel zat, of er aan de zijkant afsprong, moest er een re-match plaats vinden. Dit leidde er dan ook al gauw toe dat de attjes er aardig inhakten, aangezien dit niet het eerste biertje was voor velen die op deze avond gedronken werd. Uiteindelijk mocht het 50 ste bestuur zich de winnaar van het barklunen noemen, dit uiteraard na een hevige strijd. De avond werd vervolgd met spelletjes, van Halli Galli en Koehandel tot pokeren. Hierbij bleek Linda onverslaanbaar te zijn, en vooral heel erg gedreven te zijn tot nog meer pokeren: ook toen iedereen al in zijn bed lag, brulde Linda nog door de slaapzaal dat ze ging pokeren. Maar ja, met wie dan? Iedereen lag namelijk al klaar om te gaan slapen. Uiteindelijk is Linda dat ook maar gaan doen, ook poker kampioenen hebben immers hun slaap nodig.

De volgende ochtend ging de wekker al weer vroeg, en zaten er een hoop slaperige mensen aan het ontbijt. Het bleek dat de biertjes van de avond ervoor, in combinatie met de kachel die het niet deed in de slaapzaal, had geleid tot een koude en slechte nacht slaap voor velen. Geklaag over de vroege wekker was er dan ook veel, echter was het antwoord hierop vanuit de commissie: "Op een kamp hoor je moe te zijn, dus opstaan!". Het ontbijt en de koffie hielpen gelukkig een hoop, en nadat iedereen warm aangekleed was, kon de Crazy 50 van start gaan. Verdeeld in groepen, gewapend met 50 opdrachten op papier, vertrok iedereen richting de stad. Rivaliteit was er al gauw, en het afwerken van de Crazy 50 pakte iedereen serieus aan. Dit was ook niet zo moeilijk, dingen als: maak een groepsfoto op een originele plek resulteerde in de hele groep in de klimwand in de Decathlon, en het eten van 50 kipnuggets vond ook niemand een probleem. Het kassameisje had er wel wat meer moeite mee: want ja, hoe kunnen wij nou 50 kipnuggets kopen als de opties 6, of 20 in een bakje zijn? Gelukkig kwamen wij hier met onze Calculus kennis wel uit, en had iedere groep die 50 kipnuggets op de vroege ochtend al verorberd. Ook bij de supermarkt werden we raar aangekeken: of die ene sperzieboon, die 50 ballonnen, en dat artikel van 50 cent allemaal apart afgerekend konden worden? Grotere hilariteit ontstond toen achter elkaar meerdere groepen die ene sperzieboon bij dezelfde caissière af kwamen rekenen, toen had ze gelukkig door dat het een opdracht was.

Nadat door vele groepen een groot deel van de Crazy 50 was volbracht, reisden we met zijn allen af naar de ijsbaan van Enschede. Sommigen hadden onderhand een OV fiets weten te bemachtigen, en anderen reisden met de trein naar de ijsbaan. Daar hebben we met zijn allen eerst nog een paar rondjes geschaatst, voordat we toch maar van de douches zijn gaan genieten. Hier was iedereen toch wel aan toe na een dag door de kou te hebben gelopen en vooral na de koude nacht in het scoutinggebouw. Aansluitend werd het laatste beetje geld voor de Crazy 50 opgemaakt in de kantine van de ijsbaan, waarna we weer vetrokken om het avond eten te gaan koken. Zowel de tocht naar huis als het koken ging verassend snel, en voor we het wisten proostten we samen met het bestuur doormiddel van een knalblauwe BOM op een onvergetelijke avond uit in Enschede! Met een goed bord pasta als bodem reisden we af naar de bruisende stad, dit keer allemaal op de fiets, waarbij ook veel mensen achterop moesten bij iemand. Als dat maar goed gaat op de terugweg… We belandden in Aspen Valley, volgens hun Facebook dé uitgaansplek in Enschede. Hier mocht je alleen naar binnen als je 21 jaar of ouder was, maar als je student bent is het ook goed. Dit resulteerde erin dat wij als een stel jonge honden tussen een toch wel oudere groep mensen stonden. Daar hadden wij geen probleem mee, er was genoeg plek om te dansen en de DJ wilde zelfs met trots een Isis sticker dragen! Op een gegeven moment werd het drukker en werd er een extra deel van de kroeg open gegooid, waardoor er een bar tevoorschijn kwam die ronddraaide. Al snel veranderde de bar in een soort Isis cirkel die allemaal los gingen op de muziek en ondertussen overal Isis stickers op probeerden te plakken. Daarbij vond de DJ het geen probleem om verzoekjes te draaien, en we hebben dan ook duidelijk laten weten dat we uit Eindhoven kwamen, met nummers zoals "Brabant" en het welbekende scanderen van "Eind-ho-vennn, Eind-ho-vennn!". Ondertussen vloeide de drank rijkelijk, bij sommigen in de vorm van Ice Tea, maar bij velen vooral in de vorm van bier. Sommigen hadden afgesproken om samen elke keer drank te halen, wat er uiteindelijk voor gezorgd heeft dat twee nieuwe Isis leden, Koen en Edwin, samen meer dan 70 Euro per persoon aan drank hebben uitgegeven voor hun tweeën. Daarbij werd de dansvloer steeds drukker, maar voor Tade zijn dancemoves wilde iedereen ruimte maken. Ben je benieuwd naar hoe goed hij kan dansen? Vraag het hem dan vooral eens tijdens de training, misschien kan die het ook wel op de ijsbaan. Rond een uur of half 2 vertrok een kleine groep richting bed, zij hadden de heldere gedachte dat er de volgende dag weer op de ijsbaan gestaan diende te worden. De rest daarentegen wilde nog lang niet gaan, en heeft nog flink doorgefeest tot een uur of half 4. Toen vertrok er een groep waar ook ik deel van uit maakte, waarbij ik als enige nuchtere als een soort oppasmoeder de groep naar huis heb proberen te brengen. Dit ging gepaard met een hoop gevaarlijke fiets capriolen waarbij rode stoplichten werden genegeerd en er dan opeens een auto van rechts met 80 km/h kwam aanscheuren. Gelukkig hebben we het scouting gebouw uiteindelijk goed en wel gehaald. Sommigen hebben ook het toilet nog een paar keer moeten bekijken, maar die details zullen we jullie besparen. Linda, Edwin en Koen sloten uiteindelijk de avond af, met een goede pizza achter de kiezen kwamen zij rond 5 uur weer terug.

Uiteraard ging de wekker die ochtend weer om 7 uur, het motto: op een kamp hoor je moe te zijn, gold immers nog steeds. Die ochtend hielp het ontbijt en de koffie helaas minder, en waren veel mensen amper vooruit te branden, Bavo lag zelfs nog in zijn bed. Met veel gemopper werd langzamerhand ons kampement opgebroken, waarbij er nog 1 keer geklaagd werd over de kou en de stank in het gebouw en dat ene laatste biertje die sommigen echt niet meer hadden moeten drinken, al volgens we weer naar de schaatsbaan vertrokken. Helaas moest ik al eerder richting Eindhoven, en weet ik niet hoe het schaatsen op de schaatsbaan die ochtend iedereen is vergaan. Ik heb gehoord dat er geen nieuwe PR's zijn gereden, misschien wel die voor het sloomste rondje, maar dat is vast te verklaren met de avond die hieraan voorafging. Mocht je nog willen weten hoe het kon dat meerderen de trein naar huis hebben gemist, of het schaatsen daadwerkelijk zo belabberd ging, en of er nog andere dingen zijn gebeurd die ik in dit verhaal niet heb genoemd, spreek dan vooral een nieuw Isis lid aan tijdens de training. Ze zullen je vast graag het een en ander nog willen vertellen.

IntrokampCommissie, enorm bedankt voor de organisatie, wij vonden het een geweldig weekend! En dankjewel voor het lezen!

Liefs,
Eva-Britt Leliveld

Lees meer...Verberg

di, 13/03/18, 22:27 | Anke | Redactioneel | 2 6

Nu de droogtraining weer van start is en het schaatsseizoen echt echt echt bijna ten einde is. Willen wij als crisis toch even terugblikken op de liefde voor het schaatsen en wat er dan allemaal gebeurt in ons lichaam. Met als voorbeeld het SoftELS IUT in Thialf.

Twee geliefde broederverenigingen die een wedstrijd organiseren op de meest geliefde baan van Nederland. Waarvoor je je gevoel toch even uit moest schakelen bij het inschrijven van de wedstrijd want je had maar 2 minuten. Soms moet je in de liefde rationele beslissingen nemen en soms kun je genieten van elk moment.

Een oud trainer van Isis (Jos Seelen) zei namelijk altijd: Schaatsen, pure wederzijdse liefde!
Die schaatser is meer dan anderen gevoelig voor de aantrekkingskracht van het ijs.
Hij geeft meer dan anderen toe aan die aantrekking van het ijs.
Sterker nog, hij zoekt de aantrekkingskracht van dat ijs zelf op en vooral in dat onderdeel van de totale schaatsbeweging dat voorafgaat aan de afzet.
In die fase van de schaatsbeweging wordt hij als het ware naar het ijs toe gezogen en wil hij ook niet anders dan met z'n hele lichaam zo dicht mogelijk bij het ijs zijn.
Daarna volgt een goed gerichte, langdurende, krachtig toenemende, bijna explosieve afzet tegen het ijs.
En het is net of het ijs hierop reageert. Als gevolg van die afzet immers geeft het ijs hem een geweldige duw in de rug, het ijs geeft hem snelheid, het ijs geeft hem genot, het ijs is vertrouwd met hem en hij is vertrouwd met het ijs.
Dat is toch een vorm van liefde. Zelfs wederzijdse liefde. Zo puur als liefde kan zijn.

Na deze anekdote over pure wederzijdse liefde wil ik toch even toelichten hoe 11 Isisianen een poging hebben gedaan deze liefde toe te passen op het prachtige ijs van Thialf.
De heenreis naar Thialf was in elk geval geen liefde. Het is een kei lange autorit, waar je allemaal op die mooie schaatsbillen kan zitten, terwijl je benen verlangen naar het glijmoment op dat oooh zo mooie ijs.

Uiteindelijk kom je dan terecht in Heereveen en sta je vanaf de autoweg met 1 x links, 1 x rechts langs het industrieterrein op, rechtsaf op de soort van t-splitsing en gelijk weer links op de parkeerplaats van Thialf!
Hier gaat het om de voorbereiding van al die schaatsers die allemaal het liefde met het ijs willen vinden. Eerst maar eens even de hal bekijken. Mooi licht, wit met blauw. Dan maar eens de warming-up mogelijkheden verkennen. Prachtig stil achter de tribunes langs lopen. Of jezelf stiekem toch een topsporter voelen zodat je in het krachthok komt en op de fietsen kan gaan warm draaien. Stiekem kom je dan ook nog eventjes Sven Kramer en Patrick Roest tegen.

Ik ga maar even benoemen hoe iedere Isisiaan probeerde om te gaan met het zoeken naar liefde op deze oooh zo mooie baan. Want ja Hein had een probleem. Het glijmoment bleek in Thialf toch net even anders te zijn dan in Eindhoven. Hij had moeite de juiste slag te vinden. Tja zelf zonder een dweil voor de 500m glijdt het ijs in Thialf zo goed, dat je als stoemper nou eenmaal niet zo goed vooruitkomt. Bij de 1000m had hij gelukkig meer tijd om te wennen waardoor hij uiteindelijk als enige van Isis wel met een (bronzen) medaille naar huis ging!

Dan is er Frank, hij moest tegen Mannes. Mannes die daar al meteen meer haat over had dan liefde. Want Tja Frank is een sprinter. Ook in Erfurt hadden wij al vernomen dat Frank geen moeite heeft met het vinden van aantrekkingskracht met het ijs. Als het maar een sprint is dan is hij tot alles in staat. Zo is het natuurlijk altijd leuk om een dik PR te rijden en een andere Isisiaan net te verslaan. Wel zaten de zenuwen er vooraf misschien wel goed in. Want voor het vervoer was er ondersteuning geregeld van Mams. Dat scheelt in elk geval in de voorbereidingen.

Mannes die het dus niet zo op zijn loting had op de 500m, had zijn liefde voor het schaatsen misschien al weer iets te ver achter zich gelaten. Hij voelde al weer teveel aantrekkingskracht tot zijn racefiets. Dit deed hem de das om bij de 500m. Op de 1500m heeft hij wel geprobeerd alles te geven. Zeker omdat hij misschien nog net ietsjes sneller kon rijden dan mij (zijn andere liefde). Op zijn 1500m reed hij een PR maar kwam hij een halve seconde tekort om mij te verslaan.

Ikzelf heb het fenomeen dat je jezelf naar het ijs toegezogen moet voelen iets te letterlijk genomen. Bij een proefstartje viel ik. Dit resulteert nog altijd in twee blauwe knieën. Naast Hein met een medaille heb ik dus wel een lang aandenken gehad aan deze wedstrijd in Thialf. Omringt door SSV’s en met het kei hard aanvallen van die bochten in Thialf voel je al zoveel liefde dat ik het zelf ervaar als een geslaagde wedstrijd. Daarnaast was ik ook blij want ik was niet als enige vrouw mee!

Ook Linda stond aan de start. Ooit was zij een heeeele serieuze schaatsster. Maar toen vond ze de liefde in Rutger, en dus ook in Bier, en eten, etc. etc. Al met al mocht dat haar prestatie drang niet drukken. Schaatsen bij Isis is leuk, Thialf is een leuke uitdaging, en met plezier een PR rijden is nog leuker. De 500m ging goed, dus op de 1500m was het een kwestie van aantrekkingskracht zoeken met het ijs en dit gebruiken voor haar 1500m. En dat lukte! Maar hoe zet Rutger dit dan weer voort?

Rutger had voor Thialf bedacht om een speedpak te kopen. Want dan nam hij alvast een onzekere factor weg. Rutger behoort ook tot de stoempersgroep, dus glad ijs is niet perse een voordeel. En ja hoe verder we in dit redactie stukje komen hoe meer last de Isisianen krijgen van zenuwen. Rutger en Dorus hadden dit jaar een strijd om de snelste tijden op de 500, 1000 en 1500m. De verliezer moet 3x de ander zijn fiets poetsen. Wel leuk als je dan tegen je rivaal mag starten. Alleen jammer als je dan beide geen PR rijdt op de 500m.

Voor Dorus was dit wellicht te verklaren. Zo was hij waarschijnlijk de grootste zenuwpees van het gezelschap. Hij vertelde namelijk dat hij al 3 dagen voor Thialf zenuwachtig was. Arme huisgenoten denk ik dan maar. Want van de meeste schaatsers wordt je niet vrolijk als je naar de WC moet en zij zenuwen hebben. Zijn huisgenoten zullen vast blij zijn dat het seizoen af is. Gelukkig had hij Bjorn mee om een deel van zijn zenuwen weg te helpen en te verplaatsen in goed uitrusten zodat hij met liefde tegen Rutger kon strijden. Zo had Dorus de beste chauffeur geregeld door Bjorn gewoon even met de auto van Pa naar Thialf te laten rijden. Bjorn stelde me dan ook een beetje teleur. Hij was wel aanwezig om zijn liefde voor Isis en schaatsen te laten blijken. Maar op deze mooie baan, had hij van te voren al bedacht zijn zenuwen niet de baas te kunnen. Hierdoor besloot hij maar gewoon Isisianen voor coach Martien mooi op beeld vast te leggen!

Dan hadden we nog Martien. Hij was mee als coach van dit Isis team. Daarnaast had hij natuurlijk ook een wens. Paul onder de 40 seconde zien rijden op de 500m. Een uitgelegen kans op deze realisatie na 3x is scheepsrecht waar te maken. Want ook in Inzell en Erfurt was Martien er bij maar lukte het niet. Paul had hiervan geleerd. Hij ging deze winter veel krachttrainen. Waarschijnlijk om meer aantrekkingskracht met het ijs te voelen. En dat vond hij want voor de eerste keer in zijn schaatscariere, reed hij in het mooie Thialf onder de 40 seconde.

Onze laatste Isisiaan hadden wij ook graag op de 500m onder de 40 seconde gezien. Met zijn nieuwe schaatsen dit jaar, was zijn liefde na het geklooi met de schoentjes weer geboren. Hij heeft ons dit jaar al meerdere keren verbaast. En ook al kennen we hem vaak als iemand die zich overal mee bemoeit, over aanwezig is. Deze dag was hij tamelijk rustig, ijsberend en tussen de wedstrijden door vrijwel niet aanspreekbaar. Raar op dit beeld van Jasper te zien zoals op de foto hieronder. Onze Jasper was er klaar voor om zijn tijd op de 500 en 1500m te rijden. En dat deed hij. Niet onder de 40 seconde maar Jasper had zeker de liefde gevonden met het ijs van Thialf.

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

De avond werd afgesloten met een prijsuitrijking voor onze Hein en een groepsfoto. Waarbij het deze keer helaas om andere lichamelijke aantrekkingskracht ging……

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Lees meer...Verberg

zo, 18/11/18, 12:49 | Rutger | Wedstrijden | 0 3

Op zaterdag 17 november is er in Tilburg een wedstrijd verreden. Er zijn de volgende afstanden gereden: 500m, 1000m. Deelnemers waren: Frank, Pieternel, Rutger.

Bekijk de volledige uitslag!

wo, 28/02/18, 20:45 | Mannes | Redactioneel | 1 9

Waar het bij de meeste studenten schaats wedstrijden gaat om een race tegen de klok was het afgelopen weekend tijd voor het OGD NSK Marathon! De discipline waar techniek, tactiek, brute kracht, uithoudingsvermogen, teamwork, tempowisselingen en stalen zenuwen samenkomen in een strijd van man tegen man.

Zeker in de kou die zaterdag avond hard Eindhoven in waaide gecombineerd met ijs dat meer aan natuurijs deed denken zorgde voor omstandigheden waar alleen de sterksten aan durfden te treden.

In de laatste zonnestralen van de dag mochten de dame en heren van de D categorie starten voor 7 rondes keiharde koers. Als beresterke fietsers waren Filipe en Marco zowel tactisch en conditioneel voorbereid om de strijd tegen het team van IJzersterk en Tom (Lacustris) aan te gaan. Marco durfde het niet op de laatste meters aan te laten komen en schroefde al vroeg de gaskraan open. Door deze vlucht kwam hij solo aan op de eindstreep, met een straatlengte voorsprong op Tom, die de koersmentaliteit heeft kunnen proeven in Erfurt en dus een 2e plaats pakte. Filipe kon helaas niet meer meedoen voor het podium en wacht op wat warmer weer.


Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.


De heren C konden er gelijk achteraan in een klein groepje van allemaal verschillende verenigingen met ondergetekende als Isisiaan. Helaas waren de benen niet zo sterk op de schaatsen als ooit op de fiets en filmde de Gopro op mijn helm vooral billen in de verte en eindigde ik op een 4e plaats.

Een specialist op dit onderdeel mogen we Anke wel noemen met jarenlange marathon ervaring en houdster van het clubrecord op het uurrecord. Ze stond er wel alleen voor tegen 2 ELSers en probeerde vooral zelf het tempo hoog te houden en de koers hard te maken. De groep bleef krap bij elkaar en in de laatste ronde zat ze net te ver achter de voorste 2 en kwam sprintsnelheid tekort om dit goed te maken op de finish. Een 3e plaats dus.


Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Ons andere kanon Tim, ook houder van het langste clubrecord, mocht daarna onder bescherming van Jasper en Rutger bij de mannen van de B gaan koersen. Het was een heel wisselende koers waarin het uiteindelijk aardig bij elkaar bleef richting de laatste 5 rondes. Tim ging dapper solo in de aanval, maar de benen bleken niet de brandstof van andere jaren te hebben. Het gat werd door een Lacustriaan en Alcediaan Timon (die koersen leerde op ons wielerkamp) wel akelig snel gedicht in de laatste ronde en vlogen er voorij. Lichtgewicht springveer Jasper had de hele koers vooral moeilijk zitten kijken, maar werd ook op snelheid getrokken en leek op dit moment te vechten om een 3e plaats. In de laatste bocht ligt hij op een gat van zeker 5 meter, maar de turbo gaat aan en hij ruikt bloed (of bier want het blijft een studentwedstrijd). Hij komt op het rechte eind al naast Timon en stoomt op de laatste meter ook voorbij de Lacustriaan voor de 1e plaats! De verrassing van de avond, wat een wedstrijd!


Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Als laatste mochten de dames en heren A van start met landelijke en regionale toppers uit de marathon waar alleen Linda en Bavo zich wilde melden. Beide streden ze dapper, maar konden het tempo toch niet bolwerken. Beide wedstrijden werden gedomineerd door SKITS, maar waar bij de vrouwen alle SKITSers werden afgetroefd voor het podium wisten de mannen de eerste 4 plaatsen te pakken.

Lees meer...Verberg

zo, 18/11/18, 12:37 | Rutger | Wedstrijden | 0

Op zaterdag 17 november is er in Eindhoven een wedstrijd verreden. Er zijn de volgende afstanden gereden: 1000m. Deelnemers waren: Dorus.

Bekijk de volledige uitslag!

za, 27/01/18, 15:19 | Anke | Redactioneel | 0 6

Erfurt 2017-'18: Guten Morgen, Sonnenschein!

De Crisis redactie heeft heeeel lang niets meer van zich laten horen. En ook nu maken we het onszelf erg makkelijk. Dit redactie stukje is namelijk geschreven door een lieftallige Lacustriaan. Wij zitten nog even in een zware dip aangezien onze lieve Stijn naar China gaat en we daardoor zijn creatieve inspiratie voor de Crisis zullen missen.

Door Camiel (Lacustris)

Lacustris gaat traditiegetrouw samen met de Eindhovense techneuten van Isis op trainingskamp. Ook deze kerstvakantie reisden 36 rode en blauwe fanatiekelingen de grens over - in busjes die deze keer wonderwel heel bleven. De bestemming: Erfurt, hoofdstad van Thüringen en thuisbasis van de roemruchte kampioene Gunda Niemann-Stirnemann, wier naam dan ook prominent op de plaatselijke ijsbaan prijkt.

In het programmaboekje had de commissie mij als "spion" aangemerkt - ongetwijfeld een verwijzing naar mijn positie als rood-groene dubbelagent, maar het had voor mij nog een extra lading: ik was als enige Luusters-redacteur aanwezig (de Luusters is het clubblad van Lacustris). De belangrijke taak om het verhaal van deze reis, inclusief rare uitspraken en sappige roddels, aan het thuisfront over te brengen lag dan ook helemaal op mijn schouders. Zie hier het resultaat.

Hoewel de glühwein en Schulti's rijkelijk vloeiden, draait een trainingskamp natuurlijk in de eerste plaats om trainen. En trainen deden we, twee keer per dag, tot we ieder reclamebord op Gunda's ijsbaan in onze dromen konden zien. Halverwege de week mochten we onze vorderingen zelfs in een wedstrijd laten zien. De term "PRfurt" werd hierbij gedeeltelijk waargemaakt: sommigen zagen PR's sneuvelen, anderen slechts ambities... In elk geval was de drie kilometer, verreden onder luide aanmoediging van de uitfietsende sprinters, een mooie spectaculaire afsluiter. Waar bijvoorbeeld Mannes deze met vertrokken gezicht reed, kon er bij Jasper een vette grijns naar de fans en zelfs een ererondje vanaf.

Dit spektakel ging helaas voorbij aan de grootste pechvogel van het kamp: onze lieve Eline, die geveld werd door het norovirus en twee dagen in een doodsaai Duits ziekenhuis moest doorbrengen ('voelde als een week,' volgens Eline). Er kwam regelmatig een delegatie langs om haar bij te praten en samen spelletjes te doen, maar het was natuurlijk alsnog gigantisch balen.

Al bleef zulke heftige fysieke ellende de andere deelnemers bespaard, mentaal was het voor velen een zware week. Blessureleed, pijnlijke confrontaties met ex-geliefden, en het continu met 36 mensen op elkaars lip zitten trokken een zware wissel op de gemoederen. Het leidde tot huilbuien op de ijsbaan - zoveel dat ook Kai tijdens zijn afsluitende conference niet om dit onderwerp heen kon - en geëmotioneerde gesprekken diep in de (nieuwjaars)nacht. Ook uw verslaggever was niet altijd tegen de druk in deze sociale snelkookpan bestand, maar ik ben er sterker uit gekomen en dat wens ik alle anderen ook van harte toe.

Hoofdtrainers Martien en Henk, met hun decennia aan levenservaring bakens van stabiliteit, moeten het allemaal hoofdschuddend hebben aangezien. Van een generatiekloof moesten zij ondertussen niets weten: ze bleken op én naast het ijs echte gangmakers, die vlijmscherp uit de hoek konden komen - bijna net zo scherp als Kais schaatsen na een slijpbeurt van twee uur.

Een andere glansrol was weggelegd voor kersverse Lacustriaan Anna, die als geboren en getogen Erfurtse een thuiswedstrijd speelde. Gewapend met een rood-wit-blauwe beschermer leidde ze ons rond langs de mooiste plekjes van haar stad. Na trainingen kletste ze ontspannen bij met haar oude maatjes van de plaatselijke baanselectie. Het was leuk om haar zo in haar element te zien, maar culturele misverstanden waren er natuurlijk ook: zo dreef ons typisch Hollandse gepuzzel met de rekening bij een Konditorei haar tot de rand van een zenuwinzinking. (De uitbaatster van het etablissement raakte ook nogal overstuur van zo'n grote groep hongerige klanten; gelukkig kreeg ze uiteindelijk een zeer on-Hollandse fooi voor haar moeite.)

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Op haar beurt deed Anna wat wenkbrauwen fronsen met haar keuze voor een Vietnamese karaokebar als locatie om het nieuwe jaar in te luiden. Nadat we van de schrik waren bekomen, sloeg de stemming echter al snel om en werd Oudjaarsavond het muzikale hoogtepunt van de reis. Bulderende bassen en dartele sopranen galmden mee met de foutste hits van drie taalgebieden: Engels, Duits en Nederlands.

Enkele minuten voor middernacht spoedden we ons naar buiten, waar met veel geknal en geknuffel de jaarwisseling werd gevierd. Ook in andere opzichten was dit kamp een knallend begin van 2018. We gaan het nieuwe jaar in met de ijzers en de schaatstechniek bijgeslepen, met de vriendschapsbanden aangehaald of nieuw gesmeed - een betere (massa)start kun je je eigenlijk niet wensen. Ik voel gewoon dat dit een topjaar wordt. Nichts hält uns am Boden!

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

P.S.: Eén minpuntje moeten we nog wel aantekenen. Hoewel sommige Isis-dames bewonderenswaardig fanatiek waren in hun koppelpogingen - tot het toedienen van doping en het moedwillig saboteren van bestaande relaties aan toe - is er, voor zover uw verslaggever ter ore gekomen, geen enkele keer geregeld. Dat moet volgend jaar echt beter, jongens!

Lees meer...Verberg

wo, 14/11/18, 10:35 | Linda | Wedstrijden | 0 7

Op dinsdag 13 november is er in Eindhoven een wedstrijd verreden. Er zijn de volgende afstanden gereden: 500m, 100m, 300m. Deelnemers waren: Floris, Maud, Victor, Joppe, Jelte, Tade, Sander, Piet, Marco, Teun, David, Natalia, Daniëlle, Rachelle, Frank, Pieternel, Emma, Krijn, Mannes, Esmée, Sven, Nils, Hugo, Bavo.

Bekijk de volledige uitslag!

za, 11/11/17, 14:33 | Mannes | Redactioneel | 2 11

Na het succes van de eerste Crisis vlog werd er heftig geïnvesteerd om de kwaliteit nog hoger te maken! Namelijk met een selfie stick. Jasper en Stijn testen het uit voor de eerste IIW (Interne Isis Wedstrijd) van het jaar.


Bijgevoegde video alleen zichtbaar indien ingelogd.

Lees meer...Verberg

« Nieuwere berichtenOudere berichten »



www.autodoc.nlwww.uzuma.nl