Kalender

Dinsdag 24 september
Introtraining #2

Maandag 7 oktober
EK Klunen

Dinsdag 15 oktober
Eerste training op de ...

Donderdag 17 oktober
Borrel

Zaterdag 2 november
Lacustris First Races

Contact

E.S.S.V. Isis
O.L. Vrouwestraat 1
5612 AW Eindhoven


IBAN: NL14 INGB 0003 6838 28

Social Media

Trainingsuren

Winter (oktober - maart)
Schaatsen:
Dinsdag 18:30-19:45 uur
Donderdag 18:30-19:45 uur

Zomer (maart - oktober)
Droogtraining:
Dinsdag 18:30-20:00 uur
Studentensportcentrum
Trainers: Martien en Olga

Fietsen:(maart - september)
Donderdag: 18:30-20:30 uur
Locatie: Studentensportcentrum
Trainers: Squadra Veloce

Welkom

Welkom bij de Eindhovense Studenten Schaats Vereniging Isis!

Met bijna honderd actieve leden is Isis een erg gezellige vereniging waar in de winter veel geschaatst en in de zomer lekker gefietst en gedroogtraind wordt.

In oktober gaat het schaatsseizoen weer van start en kunnen we weer naar hartenlust schaatsen! Tot dan zullen er zomertrainingen zijn. Nieuwe leden zijn hierbij van harte welkom! Wil je graag een keer mee trainen? Stuur dan een mailtje naar het bestuur, of je kunt natuurlijk ook meteen lid worden!


Kalender

Di 24 sep Introtraining #2
Ma 7 okt EK Klunen
Di 15 okt Eerste training op de ...
Do 17 okt Borrel
Za 2 nov Lacustris First Races

Borrel: do 17 okt 18:00 — 20:00

Het schaatsseizoen is dan nu eindelijk weer officieel begonnen. Er ligt ijs op onze prachtige 400 meter baan en daar moet op gedronken worden! Kom na de training lekker wat drinken in 't Schaetshuys.


Nieuws

Crisis

ma, 20/05/19, 15:22 | Stijn | Foto's | 0 2

Er is een nieuw fotoalbum toegevoegd! Het album "Batavierenrace 2019" bevat 12 nieuwe foto's, genomen op 20 mei.

Bekijk alle foto's in dit album!

di, 13/08/19, 20:18 | Stijn | Redactioneel | 0 12

Wellicht het belangrijkste gereedschap voor een wielrenner. Het beschermt tegen de zon, vliegen die je oogbal penetreren en waterogen tijdens windkracht 7 vol op de kop. Alhoewel, we weten allemaal dat iedereen eigenlijk stiekem een brilletje in de zelfde kleur als zijn of haar favoriete wielerpakje en of fiets begeert.

Een object wat dermate belangrijk is kan daarom natuurlijk niet zomaar lukraak op je gezicht geplaatst worden. Het gaat hierbij dus niet om de soort bril die je wenst te gebruiken. Of het nu die snelle planga van je 90-jarige oma die ze elke zondag draagt tijdens het boodschappen doen achter haar rollator, of je spiksplinternieuwe Oakley betreft, de volgende ongeschreven wielerwet is wellicht nog wel belangrijker dan de snelheid van het montuurtje.

Normale mensen zullen de pootjes van de bril op de oren plaatsen waarna de neus als steunpunt wordt gebruikt voor het middelste deel van de bril. Echter, bij wielrennen wordt deze exercitie iets anders uitgevoerd door het gebruik van een helm. De bandjes van de helm mogen namelijk niet over de bril gedragen worden, neen, deze dienen onder de brillenpootjes doorgehaald te worden zoals onderstaande illustratie weergeeft. Dit heeft verder geen bijkomende veiligheid of comfort voordelen, zo is het nou eenmaal voorgeschreven.

Mocht je dus de volgende keer met windkracht 7 tegen ingehaald worden, kijk dan even tussen het snot voor je ogen door hoe de desbetreffende renner zijn of haar bril draagt. De kans is aanwezig dat je in de manier van het dragen van de bril wel sneller bent.

Door: Stijn

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Lees meer...Verberg

di, 07/05/19, 14:32 | Katja | Foto's | 0 1

Er is een nieuw fotoalbum toegevoegd! Het album "Walking Dinner" bevat 9 nieuwe foto's, genomen op 7 mei.

Bekijk alle foto's in dit album!

do, 01/08/19, 10:24 | Eva-Britt | Redactioneel | 0 8

Woensdag 10 juli lijkt ondertussen alweer een eeuwigheid geleden, maar deze dag staat in mijn geheugen gegrift. Ik zag enkele weken eerder in de nieuwsbrief van TeamNL een uitnodiging om te komen schaatsen met de nationale shorttrack ploeg, en dat zou op deze dag gaan plaatsvinden.

Zo gebeurde het dat ik op een veel te vroeg tijdstip in de auto zat om naar Thialf te rijden. Eenmaal in Thialf aangekomen werd ik ontvangen met koffie en een ontbijt buffet waar ik graag gebruik van maakte. Hier ontmoette ik de andere deelnemers aan de clinic. Terwijl wij rustig zaten te kletsen kwamen de shorttrackers binnengedruppeld.


Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Om half 12 begon de clinic. Na een korte introductie kwam Jeroen Otter aan het woord, hij vertelde vol enthousiasme over het topsportleven en alles wat daarbij komt kijken. Tijdens het vertellen vergeleek hij vaak het topsporten met het dagelijks leven. Zowel in de topsport als het dagelijks leven is het belangrijk om na te denken over de taak die je te wachten staat en wanneer je deze het beste kunt aanpakken. Ook vertelde hij over Thialf, en de rol die dit stadion in het dagelijks leven van de schaatsers heeft. Net als Papendal is ook het Thialf een hub voor de verschillende topsporters, alleen is Thialf gespecialiseerd in het schaatsen. De indeling van bijvoorbeeld het krachthonk laat dit volgens hem zien. Natuurlijk werden alle betrokkenen bij het team ook voorgesteld. Suzanne Schulting, Sjinkie Knecht en Jeroen Otter herkende iedereen, maar ook de technische staf en de jonge talenten uit het team werden voorgesteld. In totaal bestond het team uit zo’n 25 schaatsers en een kleine technische staf.

Na al het luisteren was het dan eindelijk zover, we zouden gaan sporten., maar voordat je het ijs op gaat moet er natuurlijk wel eerst opgewarmd worden. Dit werd gedaan in het krachthonk. Deze ruimte heeft uitzicht op de 400m baan en wordt om die reden tijdens wedstrijden weleens in beeld gebracht. Naast de standaard warming up oefeningen voor het schaatsen zijn er in deze ruimte ook allerlei mogelijkheden om shorttrack specifieke oefeningen te doen. Zo is het bijvoorbeeld mogelijk om je balans en kracht te trainen zoals je dit in een bocht ervaart. Hier zijn we ongeveer 20 minuten gebleven, waarna het tijd was voor het ijs. Jeroen Otter gaf hier een korte introductie en uitleg van het shorttracken waarna we gingen schaatsen. De shorttrackers van TeamNL gaven om de beurt een oefening om de verschillende facetten van het shorttracken te trainen. Dit liep uiteen van het goed op de schaatsen staan en diep zitten tot het verplaatsen van je gewicht in de bochten. Hoewel het niveau van de deelnemers niet helemaal gelijk was kreeg iedereen op zijn niveau aanwijzingen. Aan het eind van ons uurtje op het ijs deden we een soort wedstrijdje, iedereen reed twee rondes vanuit een staande start met als doel om de tweede ronde zo hard mogelijk te rijden. Helaas kwam ik uit mijn heat niet als eerste over de streep, maar met een rondje 12,49 was ik best tevreden.

Na het schaatsen gingen we terug naar de brasserie waar we ontvangen waren. Hier stond ditmaal een lunchbuffet voor ons klaar. Onder het genot van een goede maaltijd mochten we vragen stellen aan de sporters. Hier kwam van alles voorbij, zo wilde iemand weten hoe het is om zo veel van huis te zijn en vroeg een ander of we Sjinkie Knecht komend seizoen weer op de baan zouden zien. Na de afsluiting ontvingen we een leuke goodie bag om mee naar huis te nemen en was het helaas alweer tijd om te gaan. Zo stapte ik een paar uurtjes later weer het stadion uit. Hoewel de vakantie toen pas net begonnen was kon voor mij de zomer niet meer stuk.

Geschreven door: Ruben Tan

Lees meer...Verberg

di, 16/04/19, 12:52 | Linda | Nieuws | 0 3

Ter voorbereiding van de batavierenrace hebben we vorige week dinsdag (09-04-2019) het wel bekende rondje om de Karpendonkseplas gelopen. Hieronder de tijden.

Filipe 7min 25 sec
Marijn 7. 45
Nils 7.58
Bas 8.04
Paul 8.07
Hein 8.43
Emma 8.56
Linda 8.57
Bjorn 8.59
Menno 9.02
Dries 9.10
Bram 10.20

Lees meer...Verberg

di, 09/07/19, 14:32 | Katja | Redactioneel | 0 8

Vorige week is onze oud-voorzitster Linda Pulles afgestudeerd en daarbij benoemd tot Ereschaatser in de Orde van het Smeuïge Kruis. Ereschaatser, oké vet, maar dat smeuïge kruis…? Tja die naam komt precies van waar je denkt dat het vandaan komt.

Ooit was er een trainer die vond dat je zo diep moest zitten dat je het kon ruiken. Afijn.. Het is al jaren een traditie om als oud-bestuurslid na je afstuderen benoemd te worden tot Ereschaatser en daar hoort een prachtige bijnaam bij. Voor Linda is het het volgende geworden: Ons Shorty Sporty Drinkingbuddy from Hairy Alley. Het Engels komt natuurlijk voort uit het tweetalige bestuur, waar Linda af en toe erg mooie uitspraken maakte. Ons staat voor haar Brabantse wortels evenals Hairy Alley (Haarsteeg) waar ze is opgegroeid. Verder slaat shorty niet alleen op haar lengte, maar ook op haar shorttrack prestaties. Daarnaast is ze niet alleen sportief op de ijsbaan en haar werk, maar kan ze ook goed tegen alle plagerijtjes. Tijdens haar bestuursjaar hadden ze bij de NSSU drinkingbuddies, maar ook bij Isis weten we dat Linda niet snel een biertje zal afslaan en maatjes is met iedereen. Linda, nogmaals gefeliciteerd met het behalen van je diploma!


Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Lees meer...Verberg

ma, 01/04/19, 21:03 | Linda | Foto's | 0 4

Er is een nieuw fotoalbum toegevoegd! Het album "Prijsuitreiking clubkampioenschappen" bevat 14 nieuwe foto's, genomen op 1 april.

Bekijk alle foto's in dit album!

zo, 30/06/19, 20:49 | Anke | Redactioneel | 0 7

Van Amsterdam naar Parijs

Als iemand me vorig jaar zou vragen wil je van Amsterdam naar Parijs fietsen met windkracht 6 tegen en regen dan zou ik degene helemaal voor gek verklaren. Zeker na die regenachtige fietstocht van Diekirch naar Valkenswaard waarna ik voor mezelf zwoor dat ik nooit meer met zware weersomstandigheden zou starten. Maar toch is er iets in je wat een knop omzet waardoor je denkt, het zit in mijn hoofd, ik heb ervoor getraind en betaald, we doen het maar gewoon.
Afgelopen vrijdag fietste ik met Rachelle in de wind tegen. Ze vroeg voelde AmPa ongeveer zo. Toen dacht nee, dit voelt zo makkelijk en er staat gewoon 28 op de teller, de zaterdag met AmPa was ik blij als er überhaupt een getal in de 20 op de teller stond!

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Amsterdam-Parijs (AmPa) Nog altijd mensen die vragen hoe ik het heb beleefd. En dit Crisis verhaal had door vermoeidheid en werk een klein beetje uitstel. Daarna eigenlijk zoveel uitstel want ik dacht pffff AmPa dat is alweer maanden geleden joh. Het rare aan AmPa is dat je er maanden telkens naartoe leeft want tjaaaa je moet trainen. Km'ers, km'ers, km'ers. En dan is die beruchte dag daar en dan duurt die dag zo lang als je aan het fietsen bent maar in beleving terugdenkend is het zo kort. Dat je vervolgens denkt, AmPa joh dat is al zooo lang geleden.

Allereerst de voorbereidingen. Vorig jaar was ik met Ronald volger van team "Op Dreef tot den Eijnden". Een Isis/Squadra mannen team wat met een klein beetje een andere insteek deelnam aan AmPa. Hierdoor wist ik zelf een beetje waar ik aan begon. Althans dat dacht ik tenminste. Het voordeel was dat ik minder soepel lopende dingen kon verbeteren. Dus grotere auto (bus), reservefiets, reserve fietser (Mannes+volger), chips zakken, badjas en betere volgnavigatie!

Het plan om van Amsterdam naar Parijs te fietsen had ik al jaren. Maar ik ben nooit gestart omdat ik tentamens had, niet genoeg kon trainen en altijd maar weer een excuus. Vorig jaar was Mannes me voor, het volgen gaf zelf al een kick/spanning en toen dacht ik wil dit hoe dan ook volgend jaar. En niet over 2 jaar maar echt volgend jaar! Ik flapte (zoals ik wel vaker doe) dit voorstel eruit tegen Tessa. Een vriendin die ik ken van mijn oude schaatsvereniging en tegenwoordig lid is bij Softijs. Die zei meteen ja. Niet wetende waar ze aan begon maar ergens toch wel doorzettend dat ze dit echt echt wilde doen! Zo startte voor mij het AmPa avontuur en alle voorbereidingen. Team 6: Roeven en Weerts, naar Parijs of Rechtsomkeerts was aangemeld. Mijn excuus dat ik eerst altijd te weinig fietste had voor Tessa een reden kunnen zijn om "nee" te zeggen.

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Onze gezamenlijk voorbereiding bestond uit het fietsen van de Ronde van Arnhem met nog meer Softies en de Clevers ijsfietstocht. Toch wil ik nu al even mijn lof uiten richting Tessa die met mij de finish haalde in Parijs. Want de Ronde van Arnhem was haar eerste tocht van 100+ km'ers. De Clevers fietstocht werd 195 km met 7 ijssalons en 6 ijsjes (. Ze had een keer in de Ardennen gefietst en verder kwam ze niet verder dan enkele rondjes in Utrecht.

Vrijdag was een voorpret van het avontuur waarbij de spanning opbouwde. Vrijdag bestond uit spullen pakken, boodschappen doen, koken en bus inladen. David nog altijd bedankt voor het Flapjack recept ook deze waren op weg naar Parijs een heerlijke bonus energie!

Dan nu eindelijk hoe verliep ons avontuur. De week voor AmPa begin je het weer te checken en het werd slechter en slechter. Meer wind, meer regen, minder warmte, meer wind tegen maar gelukkig in de nacht op zondag werd het beter. Uiteindelijk resulteerde het in windkracht 6 tegen met in het begin een beetje regen. De tocht naar Parijs vond plaats in het Pinksterweekend. Misschien herinneren jullie het nog maar de dinsdag (en ook de woensdag) hiervoor zijn in Eindhoven door de storm zo'n 50 bomen omgevallen. Onze tocht bestond dus ook niet uit paaltje, gat, voor, achter, tegen roepen. Maar vooral tak, tak, tak, gat, tak, tak, tak, tak, boom, tak, tak, tegen, tak, tak, tak of weg versperd. Dit begon al langs het kanaal in Amsterdam. Hier fietste we in de rug van 2 dames van De Skeuvel. Onze regenjasjes flapperde moeilijk hard door de wind. En de wind stond alleen maar tegen of van de zijkant. En als hij van de zijkant kwam was je bang dat je nog een keer in het kanaal viel. Want degene voor je zat echt scheef op zijn fiets door de wind die tegen je fiets drukte. Hier dacht ik eigenlijk na 15km wat ben ik in godsnaam aan het doen.

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

De mannen stonden onderweg de nodige keren voor de support. Onze eerste afgesproken stop was na 75km. Maar daarvoor stonden ze al blij, schreeuwend en motiverend langs de kant. 1 team van de Hellingproef genoot er blijkbaar niet zo van want die scheurde voorbij zonder ook maar naar hun op of om te kijken. Die gingen voor "de tijd" zonder dat ze eigenlijk ook maar 1 tegenstander hadden.
Na de eerste stop leek het op te klaren. Na een Pastasalade gingen we door. De volgende stop op 130km in Wernhout nog net in Nederland. Hoe vaak ik ook al langere tochten heb gemaakt. Deze tot nu toe 130km vielen me echt zwaar. Mentaal was ik al gesloopt. Ik dacht nog zal ik Tess vragen om een korte pauze te houden want ik moet door en ik had geen zin meer. Maar toen was er een verassing. De ouders van Tess waren ons op komen zoeken tijdens deze pauze. Even een geluksmomentje wat mij ook erg goed deed. Dus toch maar weer een iets langere pauze en dan konden we er vol energie tegenaan. De volgende pauze zouden de mannen ons verzien van een lekker warme curry om daarna de nacht in te gaan.

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

even een extra obstakel

De 3e pauze vond plaats in Steenhuffel. Vorig jaar at ik hier met Ronald rond een uur of 4 a 5 een frietje in een typisch Belgisch patatzaakje. Nu werd het al schemerig toen we daar aankwamen. In dit dorp bevind zich de Palm brouwerij. Mannes en Stijn hadden ook dit jaar de bus bij de kerk geparkeerd. Hier namen we 3 parkeerplaatsen in beslag en werd de lekkere Curry van Tessa opgewarmd met Koffie om ons wakker te houden in de nacht. Met AmPa heb je nog altijd 2 problemen. Het eerste is warm blijven in de pauzes. Vorig jaar was de auto al prop vol en de pauzes korter. Maar dit jaar wilde ik echt (zoals de tip van de organisatie) een badjas mee. Dan het toilet. Als man gaat dit vaak nog maar als vrouw moet je toch iets vaker meer beschutting zoeken. In Steenhuffel stapte we over onze schaamte heen. Er was geen natuur dus dan maar naar het Palm restaurant. De mannen hadden hier al genoten van een biertje in hun joggingbroek en voelde zich al een beetje Sjonnies. Ik liep op mijn slippers en wielerkleding naar binnen. Maar Tess had het te koud en wilde zichzelf ook omkleden dus ging in wielerkleding, stinkend naar zweet, slippers en badjas naar binnen. Uiteindelijk klaar om te beginnen aan de nacht. Voor mij heel raar want nu was het al donker en vorig jaar was het amper 6 uur. Een naar gevoel om zover achter te liggen maar je weet dat je veel later binnenkomt dan zulke getrainde mannen. En we lagen nog altijd niet laatste dus wat maakte het uit.

De nacht is eigenlijk voor mijn gevoel in een flits voorbij gegaan. Het is oprecht een leuke ervaring om in de nacht te fietsen en te overleven. Een beetje hetzelfde gevoel als met de Batavierenrace. De mannen volgde ons waar mogelijk. Alleen waren er nog werkzaamheden aan het spoor waardoor we weer moesten afstappen en omlopen/fietsen. Maar gelukkig zaten ze regelmatig met extra verlichting en signalen voor weggebruikers achter ons. In België was het ook niet altijd mogelijk om op het fietspad te fietsen. Naast alle takken van de storm zaten er veel gaten. En in België maar ook Frankrijk houden fietspaden soms opeens op. Hangt er een hele struik op de weg. Of als het dan weer begint dan is het met een verhoging zoals een trottoir in Nederland. En zoveel stoeprandjes ga je niet telkens op en af fietsen. Dus dan maar op de weg. Belgen en Fransen rijden over het algemeen met een grote boog om je heen ook al mogen zij op sommige wegen 90 rijden.

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

België eindigde met een kasseienstrook van ongeveer 3km waar Mannes ons al voor had gewaarschuwd. Maar na bijna 300km op de fiets en een zeer slecht aangelegde kasseienstrook doet het op je zadel echt echt pijn. Hier ging Tess dan ook even helemaal stuk. De nacht liep al langzaam ten einde en het lichaam werd echt moe. We moesten daarna nog ongeveer 20km tot de volgende stop. Een stop waar we er echt gesloopt uitzagen. Waar de mannen ook langzaam twijfelde hoe erg onze staat was. De stops waar ik ook de cafeïne shots opzocht om de rest van de weg te kunnen voltooien. Eigenlijk vertrokken we met veel tegenzin weer richting Parijs. Onze volgers app begon weer langzaam wakker te worden want inmiddels was het een uur of 6 in de ochtend.

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Al snel na deze stop ging ik mentaal even echt stuk. Het is echt niet leuk! En ook Shit vorig jaar stond ik met de mannen al onder de Eifeltoren nu moet ik nog 200km…. Na 3km vroeg ik aan Tessa hoe het met haar ging omdat ik mentaal stuk zat. Want als dat zo was, was ik er echt van overtuigd om af te stappen. Zij antwoorden dat ze alleen heel moe was. En waarom deze woorden een knop in mij omzette weet ik niet maar daarna ging het goed. "Ank, gewoon denken vanaf de volgende stop is het nog MAAR 155km" (+ alle extra km'ers die we teveel hebben gemaakt). Op de een of ander manier gaf dit mij energie. Heel raar want als je me normaal op een zondag zou vragen zullen we 155km gaan fietsen dan denk ik ECHT NIET. Zeker niet met 2 personen. En nog erger we moesten nog 35 km tot de volgende stop! Maar de wind was iets meer gaan liggen en het werd weer licht en ik voelde me sterker. Tess werd voorzien van Cafeïne onderweg om haar ook wakker te houden en zo werd onze tocht voort gezet. Inmiddels waren we in het mooie glooiende Frankrijk.

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Ergens rond een uur of 11 heeft de vermoeidheid nog ingeslagen. De mannen hadden de pauze zo ingericht dat we even konden powernappen. Vooraf afgesproken op 20 minuten! Dit deed ons even goed. Gelukkig ging het eten er vanaf dit moment ook weer makkelijker in.
Tessa kreeg het namelijk steeds zwaarder waar ik steeds sterker werd. Opzich ook niet gek. Zij was haar km'ers maximaal aan het verdubbelen voor wat ze ooit had gefietst. Daarnaast had ze niet gerekend op zoveel hoogtemeters, wat soms zelfs wat vloeken naar boven bracht. Maar gelukkig ken ik haar na al die Vierdaagses en weet ik dat ik haar kan pushen om door te gaan. De mannen kregen ook nog ergens een vuurdoop doordat de pauze boven aan de berg was en niet onder aan de berg…. Maar ondertussen genoten we ook. De omgeving in Frankrijk werd steeds mooier, met prachtige idyllische dorpjes, mooie ver uitgestrekte weidevelden, die deze ervaring zoveel meerwaarde gaf.

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

de extra cafeïne onderweg

En dan heb je 1 pauze voor Parijs nog een laatste cafeïne shot nodig want inmiddels was ons lichaam uitgeput. We waren toen al zeker 27 uur onderweg. Maar we moesten nog max. 40km. De Eifeltoren zagen we pas heel laat doordat we langs het Kanaal Parijs in zijn gefietst. Ook niet ideaal maar om in alle drukte over een gevaarlijke 90 weg te gaan fietsen was ook niet prettig. Het kanaal bezorgde alleen wel meer hoogtemeters want het ging matig glooiend op en af. Ook hier moesten we nog 2 keer afstappen om ons over een omgevallen boom heen te helpen. We fietsen lang lang lang langs het kanaal door de achter buurten van Parijs. We moesten ons nog manoeuvreren langs/door een festival terrein. En uitvinden welke van de 10 zichtbare wegen we in moesten slaan op de Garmin om maar bij de Eifeltoren uit te komen. 10 km voor het einde had ons energie level en zitvlak het volkomen gehad. We hebben nog even ergens midden op het fietspad flink staan janken maar we wisten dat het einde in zicht was.

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

extra obstakels in Parijs

Wat we niet wisten was dat Parijs echt een hel is om doorheen te komen. Ik wist het wel door de verhalen en mijn eigen rijden van vorig jaar. Maar alle fietspaden in Parijs zijn ook bus/taxi stroken en als je dan rond 6 uur 's avonds in Parijs fiets staan hier alleen maar geparkeerde bussen dus manouveer je jezelf maar tussen de auto's door. Hierdoor deden we nog zeker 1 uur over de laatste 5 km. Maar dan is hij echt in zicht de Eifeltoren met onze mannen. Blij dat we daar eindelijk stonden na 30 uur en 28 minuten. Ons doel was het te fietsen in 30 uur. We hadden gehoopt dat als alles mee zat dat we het in 27 uur konden halen. Maar gezien de weersomstandigheden van de tocht wat je echt vanaf het begin af aan sloopte ben ik gewoon blij dat we daar na iets meer dan 30 uur gewoon eindelijk stonden en die zakken chips leeg konden eten met nog 2 flessen champagne. Waarbij ik tijdens de tocht riep en vooral dacht, ik doe dit nooit meer! Veranderde dit gevoel al op weg naar de Camping. Voldaan en misschien begin ik er ooit toch nog wel nog een keer aan. Voor toen was dit voldoende en wisten we dat ons volgende avontuur ook al snel weer zou komen. Over 2,5 week staan wij namelijk gewoon weer ouderwets samen aan de start van de Nijmeegse Vierdaagse. Wel ongetraind want mijn trainingskilometers zitten in AmPa maar dat vind ik niet erg ik weet dat we er toch wel komen! Daarnaast duurt de Vierdaagse per dag ook iets minder lang waardoor we iets minder emotioneel en vermoeid de finish zullen bereiken. Hierdoor weet ik dat we gewoon weer zingend met volle energie onze dagen volbrengen!

De dagen na deze 30 uur durende tocht hebben we heerlijk bijgeslapen en Parijs bezocht. Maar die leesmoeite zal ik jullie besparen want het verhaal is al iets lang geworden.

Bijgevoegde foto alleen zichtbaar indien ingelogd.

Lees meer...Verberg

ma, 25/03/19, 18:29 | Hugo | Wedstrijden | 0

Op zondag 24 maart is er in Nijmegen een wedstrijd verreden. Er zijn de volgende afstanden gereden: 500m, 1500m. Deelnemers waren: Hugo.

Bekijk de volledige uitslag!

wo, 29/05/19, 12:06 | Stijn | Redactioneel | 0 8

Jullie hebben al mogen lezen over het lijntjes dilemma en hoe en op welke locatie de lijntjes eigenlijk gekweekt dienen te worden. Aangezien er nog veel meer ongeschreven wielerwetten bestaan, opent de crisis een nieuwe rubriek; Hoe heurt het eigenlijk? Deze keer brengen we een eeuwenoud dilemma aan het licht: beenhaar.

Gladde benen. Waar het voor een vrouw als volkomen normaal wordt ervaren vanaf hun 16e levensjaar, is het voor een man een donker en grijs gebied dat liever zo lang mogelijk ontweken wordt. Echter, schuif een fiets onder je reet en een helm op je kop en je bent ineens tot dingen instaat die je eerder niet voor mogelijk had gehouden.

Het scheren van de beenbeharing is in het prof peloton aan de orde van de dag. Veelal om de reden zodat de haren niet de wond gaan irriteren na een valpartij en door de vele uren op de massagetafel. Helaas is deze gewoonte doorgeslagen in het amateur peloton en is de sfeer ontstaan dat alleen renners met gladde benen een kans maken.

Iedereen is uiteraard vrij te bepalen hoe het beenhaar gedragen wordt, maar de redenen waarom lopen toch wel erg uiteen. Het eerder genoemde voordeel bij valpartijen wordt waarschijnlijk het vaakst genoemd. Echter, gegeven het feit dat de gemiddelde Isis renner vaker valt tijdens een zatte avond op Stratum dan op de wielrenfiets, ontkracht deze reden dan ook gelijk. Aangezien de kans klein is dat er na een rondje stoempen langs het kanaal een masseur aanwezig is en de kans nog kleiner is dat je enige weerstand zult ervaren van de aanwezige haartjes, kunnen deze redenen ook direct van tafel.

Voor het gemak leggen we de waarom vraag even aan de kant en stellen we de 'en dan' vraag. Dus, je hebt besloten je benen te scheren, wat wordt de coupe naar keuze, en misschien nog belangrijker, tot waar? Dit moet natuurlijk luisteren naar smaak van je wederhelft. Waar een wielrennende vriendin wellicht volkomen kan begrijpen dat jij je benen scheert, is dat voor de niet wielrennende dames toch een stuk lastiger te begrijpen. Een relatie vol plaatsvervangende schaamte vanuit haar kant is vervolgens het gevolg. Een regel die je hierin kan hanteren is het alles of niets principe. Je gaat natuurlijk niet je benen scheren tot de rand van je fietsbroek, dit zorgt slechts voor lachwekkende en wellicht vernederende slaapkamersituaties. Vind je alles eraf toch aan de heftige kant, dan is er altijd nog de mogelijkheid de benen te scheren tot aan de rand van de fietsbroek, om vervolgens verder naar boven te trimmen tot een mooie overgang. Ik kan succes in de slaapkamer niet garanderen, maar het schrikeffect zal toch een stuk minder zijn!

De dilemma's, de moeite, het eindeloze blijven scheren, de jeukende benen, de frustratie bij een vergeten scheermes, de ongecensureerde mening van een eventuele vlam, het wordt voor mij steeds moeilijker te begrijpen waarom iemand dit allemaal over zou hebben voor die iets strakkere looks op de fiets.

Door: Stijn

Lees meer...Verberg

Oudere berichten »



www.autodoc.nl